Lina Wertmüller'in yönettiği ve Giancarlo Giannini'nin unutulmaz bir performans sergilediği 1975 yapımı 'Seven Beauties' (Pasqualino Settebellezze), savaşın absürtlüğü ile bireyin hayatta kalma içgüdüsünü sert bir mizahla ele alan bir başyapıttır. Film, kendini 'yedi güzel' kız kardeşinin onurunun koruyucusu olarak gören, kibirli ama aslında sıradan Napolili Pasquale Frafuso'nun hikayesini anlatır. Onur adına işlediği bir cinayet onu önce bir akıl hastanesine, ardından da II. Dünya Savaşı'nın en karanlık cephelerine ve bir Nazi toplama kampına sürükler. Burada, hayatta kalmak için her türlü ahlaki ilkeyi feda etmeye hazır hale gelir.

Giancarlo Giannini, Pasquale karakterine hem komik hem de trajik bir derinlik katarak, izleyiciyi bu zayıf karakterle hem dalga geçmeye hem de ona acımaya iter. Wertmüller'in yönetmenliği, İtalyan komedisinin (commedia all'italiana) geleneksel unsurlarını, savaşın ve faşizmin keskin bir sosyal eleştirisiyle harmanlar. Film, 'onur', 'erkeklik' ve 'milliyetçilik' gibi kavramları acımasızca sorgularken, hayatta kalma mücadelesinin insan doğasının en ilkel yönlerini nasıl ortaya çıkardığını gösterir.

Seven Beauties, sadece bir savaş karşıtı film değil, aynı zamanda insan ruhunun karanlık labirentlerine yapılan cesur bir yolculuktur. En İyi Yönetmen dalında Oscar'a aday gösterilen ilk kadın yönetmen unvanını getiren bu film, güçlü performansları, cesur anlatımı ve zamansız temalarıyla mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir. Mizah ile trajediyi, yüzeysellik ile derin felsefi sorgulamayı bir arada sunan bu eşsiz eser, izleyiciyi hem güldürür hem de düşündürür.